Dagelijks Leven, Reizen

De weg naar Rome

Heerlijk, even lekker in het Italiaanse zonnetje een blogje typen terwijl ik op de bus van het vliegveld naar Perugia zit te wachten.

Na een drukke maand is het dan nu zover: ik ben onderweg naar Rome, alleen dan wel met een tussenstop van een paar weken in Perugia om daar aan de ‘Universiteit voor Buitenlanders’ een Italiaanse taal- en cultuurcursus te volgen.

Een periode van 1,5 jaar in Nederland wonen is daarmee afgerond. Een periode die niet altijd makkelijk was, maar wel heel goed. Ik zie dat ik erg gegroeid ben. En ik voel me nu weer zoveel meer verbonden met mijn land. Oude vriendschappen zijn versterkt en nieuwe zijn gegroeid. Het voelt wat onwerkelijk om dan nu plotseling weer ergens anders te wonen, wat nog versterkt wordt doordat ik niet veel tijd heb gehad om me voor te bereiden.

Ik weet nog niet echt wat me te wachten staat, maar ik heb wel veel verwachting van deze periode. Twee weken geleden had ik een gesprek met een vriendin waarin ik wat vertelde over dingen die God vijf jaar geleden tegen mij gezegd had. Dat bracht me op het idee om m’n oude dagboeken nog eens door te gaan lezen en de profetieën en woorden van kennis die mensen mij door de jaren heen gegeven hadden op te schrijven. Wat was dat bemoedigend!

Toen ik er eenmaal mee begon bleef ik doorgaan. Jaar na jaar las ik als het ware de geschiedenis van mijn leven – en wat mooi verhaal van God’s trouw en leiding is dat!  Steeds weer las ik dezelfde thema’s en woorden over God’s plannen voor mij, zowel door vrienden als totaal onbekende mensen aan mij gegeven. Daarnaast kreeg ik in deze weken van afscheid nemen ook meerdere woorden over mijn tijd en rol in Italië mee. Ik begon deze 1,5 jaar met het gevoel dat ik m’n visie en vuur deels was kwijtgeraakt. Door het proces heen heb ik nu weer zo helder wat mijn roeping is en voel ik mij enorm bemoedigd.

Ik vond het jammer dat ik niet de tijd had om al m’n dagboeken van de afgelopen jaren door te werken – tentamens en verhuizen kosten ook tijd… Maar meenemen naar Italië zou niet gaan, mijn koffer zat al vol met 20 kg. Toen las ik gisteren ineens dat ik 23kg in plaats van 20 kg mee mag nemen – de schriften zijn nu dus mooi meegegaan op reis en ik hoop de komende maand daarmee verder te gaan.

Deze weken in Perugia lijken dus echte voorbereidingsweken te worden: taal leren, culturele uitstapjes, wennen aan het land, en veel tijd om te bidden en deze woorden te herlezen en te luisteren wat God spreekt over Rome. Maar nu eerst nog even de juiste bus zien te vinden!

 

PS: ondertussen ben ik in Perugia gearriveerd. Prachtige stad. Kon eerst het huis niet vinden, vervolgens deed niemand open. Uiteindelijk heeft een buurvrouw me binnengelaten. Heb m’n huurbaas nog steeds niet gezien.

Tags: This post is also available in: Engels

Comments are closed.