Dagelijks Leven, Gedachten, Ministry

Echo of stem

Dit is een verhaal over onvolmaaktheid. Of beter, een verhaal over volmaakt maken wat nu nog onvolmaakt is. Over een hobbelige weg die leidt naar een gouden hemel. In deze voorbije anderhalf jaar had ik het gevoel niet zoveel te zeggen te hebben dat de moeite waard was om over te schrijven, behalve de feitelijke updates over de vele (enerverende) dingen die er gebeurden. Mogelijk verandert dit in de nabije toekomst, dat weet ik nog niet.

Wat bedoel ik met ‘niet zoveel te zeggen’? Ik heb tal van pagina’s vol met ‘praat’ op m’n website, op Facebook en in nieuwsbrieven geschreven. Ik heb met vele mensen urenlange gesprekken gehad. Ik heb vele malen gepreekt over de dingen waarin ik geloof. Maar er zit een verschil tussen echoën en een stem zijn.

Aan de muur tegenover mijn bureau heb ik het volgende citaat hangen:

Je kunt ervoor kiezen om nu een echo te zijn, of je terugtrekken, je tien of twintig jaar verbergen en dan tevoorschijn komen en een stem zijn.

Echt iets te zeggen hebben komt slechts door ervaring, door echt te worstelen met het leven en de Waarheid. Door de karaktervorming die ontstaat als je grandioze dromen najaagt en tegelijk volhardt in het normale leven, dat na een tijdje zoveel echter lijkt te zijn dan de grootse dromen die je beloofd zijn en die je hoopt te bereiken.

In de afgelopen jaren, ergens temidden van die processen, nadat ik voor langere tijd op vijf continenten was geweest, naar een aantal van de beste plaatsen om te groeien in geloof en het liefhebben van God was geweest, vele wonderen en genezingen had gezien en fantastische verhalen had gehoord, raakte mijn hart teleurgesteld. Al deze fantastische verhalen, fantastische beloften, weer een groot leider of plan – in hoeverre verandert het werkelijk iets? Wordt hierdoor het zware lijden verlicht van de duizenden die heb gezien en ontmoet en waarmee ik heb geleefd? Waar zijn de vervullingen van de beloften en profetieën die ik gekregen heb voor weer een jaar dat voorbijvliegt zoals de vorige jaren, ogenschijnlijk met een eigen leven en wil, ongeacht wat er geprofeteerd is? In hoeverre doet gebed er echt toe? Wat is er in de dertig jaar van mijn leven gebeurd dat er écht toe doet? En daarom heb ik het gevoel dat ik de afgelopen tijd niet zoveel te zeggen had.

De vier jaren die ik bij het International House of Prayer in Kansas City doorbracht waren levensveranderend. Ze veranderden, versterkten vergrootten de fundamenten van wat ik geloof en waarvoor ik leef. Ik heb dat eerste jaar dat ik daar kwam zoveel profetische woorden ontvangen dat zelfs met marges van 1 cm. en lettergrootte 9 ze nog steeds meer dan 20 pagina’s beslaan. En veel ervan was goed spul dat eerder in dat jaar gegeven, soortgelijke woorden bevestigde.

Ik kon meer en meer reizen en mijn hart werd vergroot. Er groeide bewogenheid voor de armen, kwetsbaren, degenen zonder stem. Ik ontving verdere training op zoveel gebieden, van theologie, het leiden van aanbidding en gebed tot aan hulpverlening bij rampen, trauma-pastoraat, het besturen van vrachtwagens en bussen en het overleven in diverse klimaten. Wat leerde ik veel die jaren! Wat begon ik meer van God te houden, en van de mensen om me heen, en van mezelf. Maar toen ik uiteindelijk weer landde in Nederland, in de zomer van 2010, was ik aan het worstelen.

Kan ik het allemaal verklaren? Waarschijnlijk niet. Het doorlezen van m’n dagboekaantekeningen uit 2010 hielp me enigszins te begrijpen wat er gebeurde. Ik kreeg een aantal woorden dat God me opnieuw in een soort geestelijke woestijn of woestenij zou plaatsen. En zoals we van Hosea weten, doet God dat vaak omdat Hij tot ons hart wil spreken en diep daarbinnen dingen wil doen. Hij neemt al het vuil weg, en het overlevingsgedrag, en alles dat we in eigen kracht en wijsheid wilden bouwen, om ons fundament nog meer op de ware Rots te zetten. Hij houdt teveel van me om te laten proberen dit leven te leven met al die leugens en teleurstellingen in mijn hart, en Hij schrikt niet terug van een openhartoperatie om het in orde te maken.

Daarom zie, Ik zal haar lokken,

en haar leiden in de woestijn,

en spreken tot haar hart.

Als hetgeen je afleidt is weggehaald en je alleen nog maar voor een witte muur zit en er niets is waar je naartoe kunt rennen, geen ontsnapping mogelijk, dan beginnen bepaalde dingen naar de oppervlakte te komen. Die eerste periode dat ik in Utrecht in Nederland woonde had ik dagelijks het gevoel dat ik het maar net overleefde. Ik hield me vast aan dat ene straaltje hoop en leven dat voorbijkwam en mijn hart voor een minuutje, of een uur, of soms een paar dagen kon verheugen. Het leek alsof er niemand in de buurt was waar ik naar toe kon gaan, die me begreep. Alles wat ik jarenlang dagelijks ondernam was ineens weg. Mensen waren weg. Gebruikelijke patronen waren weg. Ik was niet meer bezig met de dingen waarin ik goed was, en wat ik moest doen kostte veel moeite en was uitputtend, zonder veel troost te vinden om me te sterken. Ik had geen eigen prestaties meer om op te leunen.

Langzaam maar zeker begon ik me op andere valse troostmiddelen te richten. Ik wist dat ze niet zouden voldoen. Maar ik weet nog hoe ik God wanhopig vroeg om voldoening in mijn hart. En dat ik na verloop van tijd tot Hem zei: Ik weet theoretisch dat als ik maar op U wacht, U me op een dag die voldoening zult geven. Maar ik heb geen kracht meer en ik ga die andere troostmiddelen gebruiken die niet goed zijn voor mijn ziel. Ongezond eten, films die dingen promoten die Hij haat, etc. Ik begon principes waarin ik geloofde, maar waarvoor je moeite moet doen om ze vol te houden,  langzaam los te laten. En Hij liet me begaan. Hij had me tenslotte een vrije wil gegeven.

Maar terwijl ik een deel van mijn hart voor Hem afsloot en dikwijls ernstig faalde in de manier waarop ik wil leven, gebeurde er iets ontzettend moois. Aan de ene kant kwam ik op een van de dieptepunten in mijn leven, waarop ik het gevoel had dat alles waarop ik in het leven leunde me werd afgenomen en ik niets meer overhield. Geen sterkte, geen wilskracht om God te volgen en te doen wat goed is. Zelfs geen actief besef van geloof meer, hoewel ik op de een of andere manier wist dat mijn worsteling niet betekende dat de waarheden waarin ik geloof niet waar waren, dus ik bleef getuigen, bidden en preken wanneer dat moest. Maar mijn hart voelde alsof het bloedde en dood was van binnen. Op een dag besefte ik dat ik niets meer wist waarin ik geloofde. Mijn hart was erg sceptisch geworden en werd door niets meer echt geïnspireerd. Dat was een dieptepunt.

Maar het mooie van dat dieptepunt was, dat toen alle hout, hooi en stoppels waren verbrand, er één klein goudklompje overbleef: op de een of andere manier wist ik honderd procent zeker dat Abba zoveel van me hield, terwijl ik daar stond temidden van de ruïnes van m’n leven en met alleen nog een mooi buitenkantje, dat ik in stand hield tot ik wist waar ik zou uitkomen. Die ene kernwaarheid, dat besef bleek het enige te zijn dat niet gewankeld had, het enige dat ik nu absoluut zeker wist, al zou ik in alles falen en al zou de wereld vergaan.

Hij had het meeste van wat ik op het fundament gebouwd had opgeruimd en was daarvandaan opnieuw gaan bouwen. Het ging snel, soms was een enkele herinnering aan iets dat Hij me jaren geleden had gezegd genoeg om een complete prefabmuur weer overeind te zetten, of een ander deel van het gebouw van mijn leven. We hadden tenslotte in de voorgaande jaren al een geschiedenis samen. Maar nu staat mijn huis beter, meer gefundeerd, rechter.

Nu, na anderhalf jaar, ben ik er nog niet. Mijn gebedsleven en mijn wandeling met Hem zijn nog veel zwakker dan dat ik zou willen. Maar wat zie ik Zijn volmaakte kracht meer en meer duidelijk in mijn onvolmaaktheden! In al mijn worstelingen met hopeloosheid en benauwdheden, controle, trots, begeerte, het gebruiken van leiderschap om te dienen in plaats van te manipuleren, en vele andere gebieden die sommige mensen nooit zullen opmerken maar die ik wel kan zien, glimlacht Hij naar me en zegt, “Ik zorg dat je er komt, Ik ben een goede leider!”

Als ik bid, zie ik weer dingen in beweging komen. Ik geloof opnieuw dat niet alles hetzelfde zal blijven. Ik lees mijn dagboekaantekeningen opnieuw, en het document waarin ik alle profetieën bewaar die ik krijg, en ik zie louter overduidelijk bewijs dat er in de afgelopen jaren grootse dingen gebeurd zijn. Dat laat zo Zijn fantastische leiding zien, in zovele details. Het laat me opnieuw geloven dat er nog grotere dingen zullen gebeuren in antwoord op gebed en het wandelen in liefde en gehoorzaamheid aan God.

Het leek me goed dit met jullie te delen aan het einde van deze tijd in Nederland, want ik maak me klaar om naar Italië te verhuizen. Veel van jullie zien me als een blije kerel die andere bemoedigt. Iemand die sterk is, hoewel ze duidelijk weten dat ik niet volmaakt ben. Ik wil dat jullie weten dat de enige reden dat ik in leven ben  – letterlijk – is, omdat mijn hemelse Vader in mij gelooft. En Hij gelooft in mij, niet vanwege mij, maar omdat Hij gelooft dat Hij een goede leider is die me daar zal brengen. Hij stond niet toe dat ik tien jaar geleden een eind aan mijn leven maakte, toen ik al jarenlang alle hoop kwijt was. Hij heeft me veilig en wel deze jaren doorgeleid. Hij koos ervoor om stevig in me te investeren, om me opnieuw van alle stutten te ontdoen en me van de grond af weer op te bouwen. En Hij zal mijn onvolmaaktheden door Zijn eigen goede leiding volmaken.

Er groeit een nieuw, dieper verhaal in me. Ik heb in de afgelopen jaren veel goede verhalen van anderen geëchood, omdat ik wist dat ze van nut waren voor hen die ik mocht dienen. Langzaam maar zeker worden deze verhalen vermengd met mijn eigen verhalen. Waarheden uit de Bijbel worden waarheden die ik uit eigen ervaring ken. Op een dag zul je een stem horen, helder en met kracht, omdat ik een boodschap heb die door de jaren heen van binnen gegroeid en gerijpt is.

Tags: , This post is also available in: Engels

6 Reacties to “Echo of stem”

  1. Op januari 27, 2012 at 16:30 Samantha responded with... #

    Hey Johan,

    Wat heb je dat mooi geschreven, zo uit je hart. Dapper hoor.
    En wat mooi dat je merkt dat de Vader jou Leider is ookal voel je je zo zwak.
    Wat spannend om naar Italie te verhuizen, heel gaaf, maar zeker ook niet zomaar wat.

    Bless you!
    Samantha

    • Op januari 27, 2012 at 16:42 johan responded with... #

      Dankje!

      Ik ben ook heel benieuwd. Maar deze week ben ik nu wel naar een plek gegroeid waarin ik weer met rust in m’n hart op reis kan. Leek me een mooi moment om dit hele verhaal eens te delen, voelt wel als een beetje afsluiten van deze periode van 1,5 jaar in Nederland.
      Zou jullie zo graag weer willen zien en spreken! Baal echt dat ik niet meer naar Amsterdam kon komen. Veel zegen met je mooie baby in je buik!

      Johan

      • Op januari 27, 2012 at 16:47 Marlies responded with... #

        Wat mooi en waardevol dat je dit deelt! En wat waar dat je zo snel bereid kunt zijn tijdens de woestijnperioden van je leven dit te vullen met wat slechts tijdelijk voldoening (lijkt te geven) geeft.
        Ik hoor je stem al Johan, en onderwijl rijpt de boodschap die God in je aan het uitwerken is door. Ben zo benieuwd wat God nog allemaal in je leven wil gaan doen. Eén ding is zeker: Hij houdt ongelooflijk veel van jou en van alle mensen!

        Heel veel zegen toegebeden broer!
        Hou van je.

        • Op januari 27, 2012 at 16:49 johan responded with... #

          Hou van jou zus!!!

  2. Op januari 27, 2012 at 18:25 Léonie responded with... #

    Ha Johan, wat een eerlijk, kwetsbaar en mooie levenservaring/zelfreflectie heb je aan ons durven toe vertrouwen. Het getuigt van dapperheid , groeien naar volwassenheid en bovenal een oprecht verlangen naar die relatie met Papa.
    En ook al ben je er nog niet (wie wel) Pap is trots op je!!!.
    Jij bent een leider die het Vaderhart in zich draagt en ik bid dat je nog meer zal beseffen dat je een kanjer bent. Pap en jij samen!!
    Liefs en blessings Léonie

  3. Op januari 28, 2012 at 17:32 Rene responded with... #

    Weer een aanvang van een nieuwe periode, of misschien gewoon een vervolg op alles wat in het verleden al heeft plaats gevonden. Ik wens je een hele mooi maar vooral rijke tijd toe. Een periode van groei en alles wat daar bij komt.

    Zegen toegewenst,
    Rene